De tentoonstelling "Resistance - Of Fine Cracks and Deep Shocks" in Kunstraum hase29 presenteert vier kunstenaars met biografische verwijzingen naar Iran, wier werken gaan over verschillende, vaak ambivalente vormen van verzet: Homa Emami, Parastou Forouhar, Nazanin Noori, Anahita Razmi.
Tegen de achtergrond van de voortdurende politieke repressie, de systematische beperking van burgerlijke vrijheden en de protestbewegingen in Iran die hierop reageren, krijgen verschillende vormen van (individueel) verzet een bijzondere urgentie.
De tentoonstelling concentreert zich daarom op de vraag hoe vormen van verzet kunnen worden ervaren als artistieke praktijk - hetzij door middel van toe-eigening, subversie, visualisatie of door te werken met fragmenten en breuken. De tentoongestelde werken openen ruimtes waarin sociale, politieke en persoonlijke conflictlijnen op een sensuele en gelaagde manier kunnen worden ervaren. Thema's als identiteit, erbij horen en transformatie komen terecht in een spanningsveld tussen individuele ervaring en collectieve geschiedenis.
De speciale perspectieven van vrouwelijke kunstenaars in de Iraanse diaspora worden niet gezien als een tekortkoming als het gaat om artistiek reageren op de leefomstandigheden in Iran. De diaspora biedt eerder een productieve tussenruimte voor vrije artistieke betrokkenheid bij vormen van verzet in een repressieve samenleving. Dergelijke kunst maakt de diversiteit en kwaliteit van reacties uit de burgermaatschappij zichtbaar, subtiele codes die subversieve krachten kunnen ontketenen in een repressieve samenleving.
De tentoonstellingstitel "Of Fine Cracks and Deep Shocks" wordt een programmatische metafoor: hij verwijst zowel naar de nauwelijks waarneembare verschuivingen in het dagelijks leven als naar die diepgaande, soms gewelddadige momenten waarop bestaande ordes aan het wankelen worden gebracht. Verzet wordt hier niet alleen getoond in luide rebellie, maar ook in de subtiele barsten die bestaande verhalen in twijfel trekken en nieuwe denkruimtes en mogelijkheden openen.
Tegen de achtergrond van de voortdurende politieke repressie, de systematische beperking van burgerlijke vrijheden en de protestbewegingen in Iran die hierop reageren, krijgen verschillende vormen van (individueel) verzet een bijzondere urgentie.
De tentoonstelling concentreert zich daarom op de vraag hoe vormen van verzet kunnen worden ervaren als artistieke praktijk - hetzij door middel van toe-eigening, subversie, visualisatie of door te werken met fragmenten en breuken. De tentoongestelde werken openen ruimtes waarin sociale, politieke en persoonlijke conflictlijnen op een sensuele en gelaagde manier kunnen worden ervaren. Thema's als identiteit, erbij horen en transformatie komen terecht in een spanningsveld tussen individuele ervaring en collectieve geschiedenis.
De speciale perspectieven van vrouwelijke kunstenaars in de Iraanse diaspora worden niet gezien als een tekortkoming als het gaat om artistiek reageren op de leefomstandigheden in Iran. De diaspora biedt eerder een productieve tussenruimte voor vrije artistieke betrokkenheid bij vormen van verzet in een repressieve samenleving. Dergelijke kunst maakt de diversiteit en kwaliteit van reacties uit de burgermaatschappij zichtbaar, subtiele codes die subversieve krachten kunnen ontketenen in een repressieve samenleving.
De tentoonstellingstitel "Of Fine Cracks and Deep Shocks" wordt een programmatische metafoor: hij verwijst zowel naar de nauwelijks waarneembare verschuivingen in het dagelijks leven als naar die diepgaande, soms gewelddadige momenten waarop bestaande ordes aan het wankelen worden gebracht. Verzet wordt hier niet alleen getoond in luide rebellie, maar ook in de subtiele barsten die bestaande verhalen in twijfel trekken en nieuwe denkruimtes en mogelijkheden openen.