Door schoenbrodtkuerschner in samenwerking met Figurentheater Osnabrück, avondvoorstelling Een oud dossier, veel vragen en een sprookje dat nauwelijks somberder kan zijn. Wat vertellen sprookjes ons vandaag de dag nog en wat gebeurt er als we ophouden elkaar verhalen te vertellen?
Een dossier. Er staat “Expo 1992” op. Mysterieus en misplaatst, temidden van oude boekhoudmappen en bankafschriften uit de jaren negentig. Als je het opent, vind je pagina’s vol correspondentie met advocaten, decorontwerpers, transportbedrijven, de overheid en de politiek. De projectaanvragen die ertussen staan, beloven grootse plannen voor de reis. Naar de Expo in Sevilla. Om “Van den Machandelboom” aan een internationaal publiek te tonen. Nu, 34 jaar later, vragen we ons af: wat is er van dit verhaal overgebleven? Waarom is het gewoon een deel van de andere stoffige dossiers geworden? We interviewen de toenmalige betrokkenen en reconstrueren de reis. Tegelijkertijd zullen we het vertelde sprookje vanuit ons hedendaagse perspectief opnieuw interpreteren. En ons daarbij afvragen wat het vertellen van sprookjes tegenwoordig nog interessant maakt.
„Van den Machandelboom“ is een van de meest gewelddadige verhalen in de verzameling kinder- en huissprookjes van de gebroeders Grimm. Thema’s als kraamsterfte, huiselijk geweld, kindermoord, kannibalisme en lynchjustitie raken ons door hun schokkende wreedheid. Een jongen wiens moeder in het kraambed sterft, wordt kort daarna het dodelijke slachtoffer van de haat van zijn stiefmoeder. Door de liefde en zorg van zijn zus herrijst hij als vogel, zint de vermoorde jongen op wraak en eindigt het verhaal met de dood van de stiefmoeder.