Er zijn bands die hun nalatenschap beheren. En dan is er Mothers Cake. Voor deze band is
stilstand geen toestand, maar een artistiek verraad. Wie de discografie van
Mother’s Cake bekijkt, ziet geen aaneenschakeling van albums, maar
een voortdurende metamorfose, een onvermoeibare zoektocht naar de waarheid in het geluid.
Na het succes van „Ultra Bliss“ (Embassy of Music) zou het de gemakkelijke keuze
zijn geweest om het succesrecept van dat album te behouden – maar dat is nu juist niet het DNA
van deze band.
Een geschiedenis, geschreven met bloed en zweet. Oké, ik geef toe dat dit wel
wat overdreven is, maar de weg die Mothers Cake sinds hun oprichting hebben afgelegd,
lijkt op een tocht door de storm. Vanaf de beginperiode, toen ze samen met Ikey Owens
(The Mars Volta, Jack White) aan hun debuutalbum „Creation's Finest“ werkten, tot
de grote podia van de wereld, waar ze optraden naast legendes als de
Deftones, Iggy Pop, Limp Bizkit, Alice in Chains en Deep Purple. Ze hebben de
Arena in Wenen op zijn kop gezet, uitverkochte shows gespeeld in Australië, Mexico en
Zuid-Afrika en het publiek in India in extase gebracht. Deze toewijding werd
niet alleen beloond met miljoenen streams en wereldwijde noteringen in de hitlijsten; hun
nummers zijn ook te horen in videogames, tv-series en bioscoopfilms. Dit verhaal is
echter geen reden om op je lauweren te rusten – het vormt de basis voor een nog radicalere
nieuwe start.
De punkcode, of terug naar de bron van de energie Het zesde studioalbum
WE R ALL GONNA DIE (Esis3-RECORDS), dat op 9 oktober 2026 verschijnt, is het
tot nu toe meest eerlijke getuigenis van een band die geen compromissen meer tolereert. De
productie is ontdaan van alle overbodige elementen; het geluid is nu compromisloos
punkachtig, ruw en beukend. Er zijn geen schuilplaatsen meer achter gladde studiomagie,
geen berekende harmonieën – alleen nog de pure, ongefilterde kracht.
De eerste single „We are all gonna die“ (verschijningsdatum: 7 mei 2026) is daarbij meer dan alleen een
voorbode; het is een manifest. Het is het bewijs dat Mothers Cake de ketenen van hun
eigen verleden afwerpen om een nieuwe, bijna pijnlijke energie te
ontketenen. Wie op zoek is naar de sound van gisteren, zoekt tevergeefs en wordt hier op
een nieuwe reis gestuurd.
Dit album is geen zoveelste kopie, het is meer als in muziek gegoten
ADHD. Het is de sound van een band die heeft begrepen dat je soms alles
moet afbreken om echt vrij te zijn.
stilstand geen toestand, maar een artistiek verraad. Wie de discografie van
Mother’s Cake bekijkt, ziet geen aaneenschakeling van albums, maar
een voortdurende metamorfose, een onvermoeibare zoektocht naar de waarheid in het geluid.
Na het succes van „Ultra Bliss“ (Embassy of Music) zou het de gemakkelijke keuze
zijn geweest om het succesrecept van dat album te behouden – maar dat is nu juist niet het DNA
van deze band.
Een geschiedenis, geschreven met bloed en zweet. Oké, ik geef toe dat dit wel
wat overdreven is, maar de weg die Mothers Cake sinds hun oprichting hebben afgelegd,
lijkt op een tocht door de storm. Vanaf de beginperiode, toen ze samen met Ikey Owens
(The Mars Volta, Jack White) aan hun debuutalbum „Creation's Finest“ werkten, tot
de grote podia van de wereld, waar ze optraden naast legendes als de
Deftones, Iggy Pop, Limp Bizkit, Alice in Chains en Deep Purple. Ze hebben de
Arena in Wenen op zijn kop gezet, uitverkochte shows gespeeld in Australië, Mexico en
Zuid-Afrika en het publiek in India in extase gebracht. Deze toewijding werd
niet alleen beloond met miljoenen streams en wereldwijde noteringen in de hitlijsten; hun
nummers zijn ook te horen in videogames, tv-series en bioscoopfilms. Dit verhaal is
echter geen reden om op je lauweren te rusten – het vormt de basis voor een nog radicalere
nieuwe start.
De punkcode, of terug naar de bron van de energie Het zesde studioalbum
WE R ALL GONNA DIE (Esis3-RECORDS), dat op 9 oktober 2026 verschijnt, is het
tot nu toe meest eerlijke getuigenis van een band die geen compromissen meer tolereert. De
productie is ontdaan van alle overbodige elementen; het geluid is nu compromisloos
punkachtig, ruw en beukend. Er zijn geen schuilplaatsen meer achter gladde studiomagie,
geen berekende harmonieën – alleen nog de pure, ongefilterde kracht.
De eerste single „We are all gonna die“ (verschijningsdatum: 7 mei 2026) is daarbij meer dan alleen een
voorbode; het is een manifest. Het is het bewijs dat Mothers Cake de ketenen van hun
eigen verleden afwerpen om een nieuwe, bijna pijnlijke energie te
ontketenen. Wie op zoek is naar de sound van gisteren, zoekt tevergeefs en wordt hier op
een nieuwe reis gestuurd.
Dit album is geen zoveelste kopie, het is meer als in muziek gegoten
ADHD. Het is de sound van een band die heeft begrepen dat je soms alles
moet afbreken om echt vrij te zijn.