"Springbrunnen"-Tour
DOTA is terug met nieuwe nummers, een nieuw hoofdstuk dat perfect past in de reeks van hun vorige albums, maar toch nieuw, alsof er een voorheen onbekend ingrediënt in het songlab is verschenen. Het leuke is dat het net zo goed de eerste DOTA-plaat ooit zou kunnen zijn. Je houdt van DOTA, maar de muziek is nog minimalistischer, bonter - volwassenen zouden zeggen: contrastrijker. De teksten gaan nog directer het hart van de duisternis in, zijn nog toegewijder zoekend, nog duidelijker in het onduidelijke. Misschien is het ook een product van haar preoccupatie met de poëzie van Mascha Kaléko, aan wiens muzikale realisatie ze de afgelopen drie jaar twee albums heeft gewijd. DOTA - niet voor niets in hoofdletters, want de naam weerspiegelt niet alleen Dota Kehr's lyrische zelf, maar ook de ommunity om haar heen, waarin sinds enkele jaren muziek wordt gemaakt: gitarist Jan Rohrbach, drummer Janis Görlich, toetsenist Patrick Reising en bassist Alexander Binder. Samen met deze band arrangeert en neemt Dota Kehr de nummers op. Samen schrijven ze de DOTA-formule op het schoolbord: elk woord betekent minstens het tegenovergestelde, met overal vraagtekens en nauwelijks uitroeptekens. De eerste single Einfach zu abgelenkt speelt het DOTA-spel tot in de perfectie. De gitaar zit aan het zomerse meer, de synth flikkert. De drums dansen stop-and-go, Dota zingt alsof ze meteen weg moet - over het feit dat ze zich niet kan binden en niemand anders dat ook kan. Met andere woorden, ADHD als sociale diagnose. In Kettenkarussell, een van die liedjes die alleen DOTA kan maken - ontspannen en tegelijkertijd als een bedachtzame stuiterbal - zingt ze: "Time to move on to something else / It's okay, I can't stand everyday life." En de band grooved erop los, de zangeres voortstuwend alsof ze wil zeggen: "Nog één rondje." Vraag: Waar moeten songwriters in deze tijden over zingen? Volgende vraag: Wat zijn "deze tijden" eigenlijk? DOTA stelde zichzelf deze vragen ook ter voorbereiding op haar nieuwe album. De antwoorden liggen op haar pad als borden op de weg zodra ze serieus aan de slag gaat. Het enige wat nodig is, zijn alerte ogen, een stem die haar eigen is en een hart dat meer kan bevatten dan haar eigen pensioenspaargeld. Dota weet wie ze is en ziet de dingen die haar verbinden met en scheiden van de wereld waarin ze leeft. Dingen die haar hoop geven en dingen die haar afstoten - die ze in haar liedjes confronteert met eerlijkheid (Das wogende Meer) of bijtende ironie (Milliardäre).
